1 Şubat 2007 günü Ankara’da Yukarı Dikmen Vadisi, sanki işgal altındaki Irak ve Filistin kentlerinden biriydi. 1 Şubat 2007 günü, Dikmen Vadisi’nde yaşayan binlerce insan; evleri başlarına yıkılıp, sokağa atılmak istendi. Dikmen Vadisi Halkı olarak; bizlere yapılan bu büyük haksızlığın, bizlere yönelen bu büyük zulmün üçüncü yılında; yine zalimlerden hesap soruyor, onların utancını yüzlerine vuruyor ve bize yaşatılan o büyük acıları unutmadığımızı ve unutmayacağımızı, bir kez daha ilan ediyoruz.

Basına ve Kamuoyuna

1 ŞUBAT 2007 GÜNÜ YAŞANANLARI UNUTMADIK !

Bizler bu ülkede doğduk, bu ülkede büyüdük. Fabrikalarda işçi, mağazalarda tezgahtar, kamyonlarda şoför, apartmanlarda kapıcı, devlet dairelerinde odacı olduk; bu ülkenin gelişmesine bizler de emeğimiz ile katkı sunduk. Şimdi istenmediğimiz o büyük kentleri gerçekte bizler varettik, o kentin sakini ve sahibi gerçekte bizler olduk.

Zamanında köyümüzden kentinize çağırdınız geldik; alınterimizi, emeğimizi ve hatta canımızı istediniz, verdik. Sokaklarınızı evlerinizi temizledik, çöpünüzü aldık, çocuklarınıza baktık, yemeğinizi yaptık, elbisenizi diktik, işyerinizi gece gündüz biz bekledik.

Vergi ödedik, harç verdik, erkeklerimiz askerlik yaptı. Bir başkasının hakkına el uzatmadan, emeğiz ile geçinip, onurumuz ile yaşadık.

Bizler bu ülkenin yurttaşlarıyız. Bizler bu ülkenin yoksul emekçi halkıyız.

Ne var ki, şimdilerde kendini hancı, bizleri ise yolcu bilen bir avuç harami; 1 Şubat 2007 günü, işte bütün bunları yok saydı.

Bizlerin en temel yurttaşlık haklarını, insan haklarını, huzur ve güven hakkımızı, barınma hakkımızı, yok saydı.

Çocuklarımızı sevgiyle büyütme, onlara sıcak bir yuva ve güvenli bir gelecek verebilme hakkımızı, yok saydı.

Bizleri bu ülkede; ikinci sınıf yurttaş, misafir ve hatta kendi toprağımızda, evimizde işgalci saydı.

1 Şubat 2007 günü; bu ülkenin bir belediye başkanı emretti ve bu ülkenin polisi ve zabıtası; bize karşı, bizlerin yaşadığı mahallelere, evlere karşı, bizlerin yaşamlarına ve geleceğine karşı, halka karşı, benzeri görülmemiş bir saldırıya kalkıştı.

1 Şubat 2007 günü, Ankara’da Dikmen Vadisi’nde yaşayan binlerce insan; yuvaları bozulup, evleri başlarına yıkılıp, sokağa atılmak istendi.

Oysa kurdu kuşu, her canlının bu dünyada bir barınağa ihtiyacı vardır.

İnsanlık, tarih boyunca kendine hep bir yurt, sığınak aramıştır.

Değil bir insanın evini yıkmak, bir kuşun yuvasını bozmak dahi töremizde büyük bir günah, büyük bir ayıptır.

Ancak onlar, 1 Şubat 2007 günü, bizleri evsiz, yuvasız, geleceksiz kılmak ve her birimizi sokağa atmak istedi.

1 Şubat 2007 gecesi, bizler daha uykudayken; mahallelerimiz kuşatıldı, yollarımız kesildi, telefonlarımız susturuldu; eli silahlı üniformalı adamlar tarafından dört bir yana yığınaklar yapıldı.

1 Şubat 2007 günü sabahın erken saatlerinde; zırhlı araçlarla, kepçe ve dozerlerle, insanların üzerine hücum edildi; karşı koyanlar dövülüp gözaltına alındı, kelepçe vuruldu, su sıkıldı; gün boyu kuşatılan mahallelerimiz, gaz bombaları ile boğulmak istendi.

Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı İ. Melih Gökçek ve bir avuç yandaş müteahhittin, iş adamının keyfi, çıkarı için; 70’li yıllardan bu yana Ankara İli Çankaya İlçesi Yukarı Dikmen Vadisi’nde yaşayan binlerce insan, bir günde evinden yurdundan edilmek istendi.

Hükümet seyretti, vali seyretti, yargı seyretti. Halka hizmet için varolduğunu söyleyip duran bir Allahın kulu duymadı feryatlarımızı !

Onlarca insanımız yaralandı, başta çocuk ve kadınlar olmak üzere yüzlercemiz, etkileri yıllarca sürecek bir travmaya maruz kaldı.

1 Şubat 2007 günü Ankara İli Çankaya İlçesi Yukarı Dikmen Vadisi, sanki işgal altındaki Irak ve Filistin kentlerinden biriydi.

Peki neden ?

Yaşadığımız toprakları; bizlerden arındırıp, sermayeye peşkeş çekmek için.

Adına “kentsel dönüşüm” denilen bir yağma ve işgal planını yaşama geçirmek için.

Bir avuç zengin varlıklı azınlığın, birkaç yandaş müteahhit ve işadamının cebini kasasını daha da doldurması için.

Bundan tam 3 yıl önceydi.

Unutmadık ve unutmayacağız.

Her yerde herkese anlatacağız, çocuklarımıza öğreteceğiz, zulmün ve zalimin yüzünü hep göstereceğiz.

Yıkarak yakarak, halkına zulüm ederek, halkın haklarını yok sayarak; sanmayın ki bu devran böyle sürer, bu saltanatlık her daim devam eder.

Marifetin, yıkmak değil yapmak olduğunu bilenler olarak; yoksul halkın barınma hakkına, evine yuvasına uzanan elleri, her zaman ve her yerde kıracağız.

Güzel ülkemizde, gerçek işgalcilerin kimler olduğunu bilenler olarak; evimize, toprağımıza, emeğimize ve onurumuza, her zaman sahip çıkacağız.

Biz halkız ve eğer biz yoksak; biz mutlu ve huzurlu olmadıysak, biz güvende değilsek, biz insanca ve kardeşçe bir yaşamdan yoksun kılınmışsak; bilinsin ki, bu ülke de yok, bu devlette yok.

Yıkımları durdurun !

Halkın haklarını, halkın barınma hakkını tanıyın !

                                                                                              Dikmen Vadisi Halkı

                                                                                              www.dikmenvadisi.org